Jump to content
Selim Atalay

Karanlık Kapılar | Hikayeli Kariyer

Recommended Posts

Zevk uğruna mı ölmeli insan, öldürmeli mi? Ailemin beni düşünmediğini bu cümle ile duymuştum. Beklenmedik bir plan, istenmeyen bir evlat ve en kötüsü ise sevilmeyen bir bireydim. Sevgi bana çok ters gelen bir şeydi ve kime gösterdiysem kendimi, en sert haliyle vurmuştu. Ufacık yaşıma rağmen dışarıda bekletilen, dilendirilen birisiyim. Açlığı öğrenmiş, dilenmeyi ise öğrenmeye çalışan çocuğum. Her seferinde, her defasında yapma dile inleyen ruhum, zorla getirilen bedenime söz geçiremiyordu, hoş geçirse ne değişebilirdi ki? 

 

cocuk-dilenci-isci.jpg

 

Her gün kendimi tekrarlıyor, insanların gözlerine bakıyordum. Yapabileceğim bir şeydi yoktu ve insanların merhametine, acıma duygusuna muhtaçtım. Her gün farklı bir yere gider, farklı insanları kandırmaya, ailemi mutlu etmeye çalışırdım. Kendimden utanırdım ama ailemin, babamın yapmamı istediği şey için çaba gösterirdim. Topladığım paralar ile kendime ayakkabı almayı isterdim ama ne yazık ki benim param olmuyordu. Aracıydım ben, ben alırdım, babam ise benden alırdı. Her akşam ufakta olsa para vermesini isterdim ama insafı olmayan bir babaya, aileye sahiptim.

Bi gece karar aldım kendi kendime, topladığım paradan ufak bir kısmını kendime ayıracaktım. Her gün bir kısmını alsam, bir parçasını kendime saklasam ayakkabı alabilirdim ama bunu saklamam, göstermemem gerekiyor. Uyumadan önce planımı yaptım, parayı koyacağım yeri de seçtim ve uyudum.

 

Güne gülerek başladım, insanlar neşemi gördüler ve nedense daha fazla vermeye başladılar. Şarkı söyleyip, kendi kendime eğleniyordum. Havanın esmesi, damlarının akmasına aldanmayan bir çocuktum. Duran arabalarının yanına gidip, bir şeyler söylüyor ve hemen ardından dans ederek ayrılıyordum. Sevgi görmemiş birisiyim ama dansın gücünü hissettim o günü. Dans, insanı mutlu eden bir şeymiş onu da öğrendim. Günün sonu geldiğinde yüzümde ki aptal gülümsemeyi kesemedim ve arkasından gelen olaylara engel olamadım. Mutluydum ama mutluluğumu kıskanmışlardı. Bir şeylerin döndüğünü anlamış mıydı yoksa gülmeme mi sevmediler bilememiştim. Günlük işimi tamamlamış, köşeme çekilmiştim. Günü düşünüp, kendi kendime mutlu oluyordum ama ailem tarafından üvey olarak göründüğüm için gülmem, ses çıkarmam yasaktı. Evimiz vardı ama evde miyim yoksa değil miyim belli değildi. Sevmemişlerdi beni. Çok uğraştım, ufak kardeşleri olabilmek için ama istemediler. Yanlarına girdim, içlerinden ki sevgiyi görebilmek adına her şeyi yapardım ama olmadı. Tanımadığım insanlarda gördüğüm o duygu, kendi ailemde yoktu. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post

Efsanevi kariyerlere bir yeni kariyer daha mı? Başarılar ? 

Share this post


Link to post

Başarılar ? 

Share this post


Link to post
Guest
This topic is now closed to further replies.
  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...